|
Muzyka
ludowa ma specyficzny charakter. Jest to najstarszy
przejaw kultury duchowej każdej grupy etnicznej.
Nieodłącznym jej elementem była obyczajowość i religia.
Słowa czy nuty nie były nigdzie zapisywane. Przekazywane
były z pokolenia na pokolenie w formie ustnej.
Do wygrywania melodii służyły różne instrumenty.
Najpopularniejsze były skrzypce, cymbały, fujarki,
piszczałki, dudy, grzechotki i bębny. Początkowo
instrumenty były wytwarzane własnoręcznie. Z biegiem
czasu jednak zaczęto używać jednak instrumentów
fabrycznych.
Polska muzyka ludowa opiera się głownie na skalach
dur-moll i ich odmianach modalnych, niekiedy na
pentatonice i skalach wąskozakresowych. W południowej
Polsce występują głównie tańce krakowiakowe, w centrum
Polski – mazurkowe, takie jak mazur, oberek, kujawiak
oraz polonezowe: chodzony, pieszy, wiwat. W innych
regionach występowała polka, zwłaszcza na
południowo-wschodniej i zachodniej Małopolscy, a także
tańce góralskie (Podhale), kołomyjka (pogranicze
południowo-wschodnie), trójak (Śląsk).
Polskie pieśni ludowe są zazwyczaj jednogłosowe.
Wielogłos występuje jedynie na Podhalu i w Pieninach.
Związane z codziennymi czynnościami są pieśni obrzędowe,
liryczne, epiczne, religijne czy obyczajowe. Należą do
nich między innymi pieśni pasterskie i kołysanki, a
także przyśpiewki. Muzyka instrumentalna daje również
przygrywki związane z obrzędami, na przykład dożynkami
czy weselem. Obecnie wielu twórców współczesnych szuka
inspiracji w muzyce ludowej i korzysta z jej tworów.
Odbywają się także festiwale muzyki folklorystycznej. |
